PLAN PRACY GRUPY STARSZEJ - "GIERMKÓW".
Ten rok rozpoczynamy tworząc nowy program w oparciu o Ef. 6; 1 - 20. Program został zapoczątkowany na obozach letnich w Puławach Górnych 2003/04r. Cały program pomyślany jest tak, że można, a właściwie trzeba go rozwijać ( są podstawowe tematy, które wymagają ciągłego doskonalenia się np.; w modlitwie, studiowaniu słowa, kształtowaniu cech charakteru ...).
Tworzymy drużynę "Wojowników Światła", ludzi, którzy chcą być aktywni dla Jezusa. Dwa teksty (które w trakcie roku będziemy jeszcze dopracowywać) pomagają uporządkować program. "Kodeks Rycerski" - opracowany na obozie 2003r. przez młodzież - pokazuje cechy charakteru i stosunek rycerzy do innych, "Zbroja Rycerza Bożego" - poszczególne jej elementy i zastosowania.
Grupa (jest to propozycja, która wyszła od członków drużyny) będzie podzielona na kilkuosobowe zastępy, z których każdy będzie miał dowódcę. Ułatwi to pracę osobie prowadzącej zajęcia, a przede wszystkim praktycznie będzie uczyć relacji wzajemnych: podporządkowania, odpowiedzialności, zaufania itp.
Elementy zajęć i sposób ich przeprowadzania ustalany jest przez grupę pod opieką osoby prowadzącej (zadaniem osoby prowadzącej nie jest sterowanie młodzieżą, ale pomoc w skoordynowaniu całości. Prowadzący ma prawo ingerować w sytuacjach, które nie służą rozwojowi grupy, bądź rozbijają zajęcia, ale powinien to robić tak, aby naprowadzać grupę na rozwiązania, nie narzucając - o ile to możliwe - gotowych schematów.
Wiemy, po co Jezus przyszedł na ziemię. Każdy powie, że przyszedł zbawić ludzi, zapłacić swoim życiem za nas.
Tak, to jasne, ale chcę teraz powiedzieć o czymś innym. Kiedy czytamy o tym, co Jezus robił będąc na ziemi często myślimy, że najważniejsze rzeczy, które Jezus czynił, to cuda: uzdrowienia, uwolnienia, nawet wskrzeszenia z martwych! Ale tak naprawdę najważniejszą rzeczą, jaką Jezus uczynił przed ukrzyżowaniem było ZBUDOWANIE RELACJI w grupie wybranych ludzi, uczynienie ich SWOIMI PRZYJACIÓŁMI. Kiedy na nowo popatrzymy na ewangelie, widzimy jak wiele czasu poświęcał na to zadanie. Jak często wręcz uciekał przed presją tłumów aby "uczynić cud" i jak bardzo lubił przebywać z ludźmi w domach, spędzając czas przy wspólnej biesiadzie, rozmowie. On wiedział, że jeśli by tego nie zbudował, Jego poselstwo nie miałoby szans być "głoszone na całym świecie". To ziarno Bożej miłości zasiane w naszych sercach jest mocą, która przyciąga innych i która pozwala nam głosić Boże Królestwo na ziemi .
Tak naprawdę każdy człowiek dąży do jednego celu, do pojednania z Bogiem, do odzyskania utraconej niegdyś przez ludzkość więzi miłości i nawet najbardziej zagorzały ateista - dążący na przykład do "jedności z naturą" - tak naprawdę szuka Bożej miłości. Często usiłuje zastąpić ją jakimiś namiastkami, ale popada przez to w swojego rodzaju uzależnienie i odczuwa jeszcze większy głód. Rozumiejąc to i znając rozwiązanie - jakże potężną broń otrzymaliśmy do rąk! Powinniśmy nauczyć się jak jej skutecznie używać. Patrząc na Jezusa uczyć się, jak być mistrzem w walce o innych. Przecież tak naprawdę po to jesteśmy na ziemi!
Wiedząc to wszystko, przygotowujemy wspólnie ten program i niech Bóg da nam mądrość, abyśmy uczynili to najlepiej, jak potrafimy!
Naczelnym zadaniem naszego działania w grupie jest pomoc w zbudowaniu żywej relacji z Bogiem i innymi członkami drużyny, a następnie ze wszystkimi, których Bóg postawi na naszej drodze.
Pierwsze zajęcia mają tytuł "Białe szaty" i pokazują pierwszy krok na Bożej drodze, drogę zbawienia:
- co to jest "Biała szata",
- w jaki sposób i od kogo można ją otrzymać,
- co to znaczy "być przyodzianym",
- czy można pobrudzić swoją szatę ?
- jak "prać" swoje szaty,
- czy można utracić swoją szatę?
- jeśli tak, to jak to się może stać?
Sposób przeprowadzenia zajęć został ustalony przez grupę:
- część uwielbienia, osoby odpowiedzialne przygotowują kilka pieśni i czas uwielbienia według Bożego prowadzenia (różne możliwości oprócz tradycyjnego śpiewania pieśni flagi, taniec....)
- słowo, jedna osoba chętna przygotowuje 10 min. rozważanie na temat lekcji, pozostali poszukują wersetów mówiących o Białych szatach w trakcie tygodnia i zastanawiają się nad znaczeniem, odniesieniem do naszego życia,
- rozmowa prowadzona przez wybraną osobę (na początku ktoś z liderów, ale trzeba szukać osób umiejących poprowadzić rozmowę w grupie), rozmowa powinna prowadzić do zastanawiania się jak wprowadzać w praktyce codziennego życia,poznane prawdy,
- gra, lub zabawa przygotowana przez kogoś z grupy,
- projekt szaty, każdy przynosi narysowany przez siebie projekt szaty, która będzie zakładana pod zbroję ( w trakcie szkółki chcemy też wykonywać poszczególne elementy uzbrojenia w trakcie ich poznawania)
- poczęstunek i zakończenie zajęć.
Dalsze tematy będziemy rozwijać w trakcie prowadzenia grupy. Nie każdy temat będzie mógł być omówiony w trakcie jednej niedzieli, ale "zapoczątkowany" będzie przewijał się przez cały rok.
Pierwsza część, to "Powołanie do Bożej armii", rozpoczynamy od pierwszych dziewięciu wersetów mówiących o przygotowaniu do służby:
- właściwe relacje w rodzinie, posłuszeństwo wobec rodziców,
- pierwsze przykazanie z obietnicą, jakie są obietnice?
- Jak rozumieć werset 5 w odniesieniu do Bożej armii?
- Kto to są "panowie"?
- Jakie cechy powinien mieć dowódca zastępu?
- Na jakiej podstawie żołnierz może okazywać posłuszeństwo? Itp.
Następny temat: "Kiedy wyruszamy na wojnę?" (Ef. 6; 10 - 13)
- Co to za wojna i od kiedy się toczy?
- Czy mamy wybór możemy do niej przystąpić, lub nie?
- Z kim toczymy wojnę?
- Czyjej mocy potrzebujemy?
- Czyją zbroję mamy założyć i do czego ona nam jest potrzebna?
"Elementy zbroi Bożej":
- PAS PRAWDY:
- poznanie prawdy Jezus, Ja jestem prawdą co to znaczy,
- poznanie prawdy o sobie ( jaki naprawdę jestem),
- uzdrowienie obrazu siebie ( jak widzi mnie Bóg),
- życie w prawdzie co to znaczy żyć w Jezusie, praktycznie jak to robić?
- PANCERZ SPRAWIEDLIWOŚCI:
- kiedy poznajemy siebie, widzimy siebie takimi, jakimi widzi nas Bóg, możemy zabrać się za uzdrawianie naszych relacji z innymi, naprawiamy nasz sposób patrzenia na innych, oczyszczamy nasze serca ( tam skarb twój, gdzie serce twoje),
- pancerz chroni serce, rana serca tak naprawdę eliminuje cię z walki,
- oczyszczenie serca to proces, który Bóg przeprowadza za naszą zgodą, jak to rozumiecie?
- Czy oczyszczenie serca, to proces długotrwały?
- BUTY GOTOWOŚCI DO ZWIASTOWANIA EWANGELII POKOJU:
- kiedy staramy się żyć w prawdzie i sprawiedliwości, stajemy się "jasnym światłem", "nie zwietrzałą solą" i w naturalny sposób jesteśmy gotowi by chodzić w butach gotowości do zwiastowania ewangelii pokoju. Bóg będzie nas używał!!!
- Jakim światłem możemy świecić?
- Jak rozumiesz określenie "nie zwietrzała sól"?
- Co jest zepsute na świecie i jak może zadziałać dobra sól?
- Jak możesz głosić Ewangelię?
- Czy możesz powiedzieć konkretne przykłady ze swojego życia?
- Kiedy stajesz się aktywny w rozprzestrzenianiu Bożego Królestwa, nasila się walka. Nie chodzi tu już tylko o ciebie, ale o tych wszystkich, których wyrywasz diabłu. Stajesz się groźny dla przeciwnika, dlatego musisz wziąć pozostałe części uzbrojenia! Nawet Jezus został zaatakowany przez diabła na pustyni tuż przed rozpoczęciem ogłaszania Bożego Królestwa! Co by się stało, gdyby nie był mistrzem w używaniu miecza Słowa Bożego??!
- TARCZA WIARY - pozwala ci ochronić się przed atakami wroga, gasi jego ogniste pociski,
- PRZYŁBICA ZBAWIENIA - daje ci pewność zbawienia, chroni twój umysł: to o czym myślisz, jak patrzysz, słuchasz, mówisz,
- MIECZ DUCHA - chroni ciebie ( oddziela zamysły duszy od ducha, sprawdza serce ), ale jest też najostrzejszym narzędziem walki duchowej ( patrz Jezus na pustyni) UWAGA: miecz trzeba dobrze poznać i nauczyć się używać - inaczej można ranić siebie i innych!!!.
- Ostatnim elementem, który uzupełnia uzbrojenie jest "PŁASZCZ POKORY", który okrywa wojownika. Kiedy zaczynasz odnosić zwycięstwa, wzrastasz, pojawia się niebezpieczeństwo pychy. Aby temu zapobiec, Boży wojownik musi pamiętać skąd pochodzi moc do zwycięstwa, w czyjej zbroi chodzi i czyjego miecza używa. Jak apostoł Paweł powinien wiedzieć, że nasza moc pochodzi od Boga i bez Niego nic nie jesteśmy w stanie zrobić. Chciałbym, abyśmy mogli powiedzieć: teraz nie żyje już moje "ja", ale żyje Chrystus we mnie i wszystko co robię, robię przez wiarę w Niego, gdyż dał mi prawdziwą wolność którą mogę się dzielić z innymi!